W uczciwie zarządzanej spółdzielni protokół Walnego Zgromadzenia powinien być możliwie wiernym zapisem przebiegu obrad: kto, co, kiedy i w jakim kontekście powiedział, jakie były wnioski, jakie głosowania i ich wyniki. W naszej spółdzielni, w przypadku dotyczącym Walnego, które odbyło się 21.11.2025 r., a opublikowany niedawno na stronie internetowej spółdzielni, tekst jest po prostu kłamliwy.

Po fakcie dopisuje się uzasadnienia, porządkuje chaos dyskusji pod tezę, a nawet tworzy całkiem nowe narracje, których na sali nie było. Tu mechanizm jest prosty. Na Walnym padają pytania, są wątpliwości i emocje, nie ma jasnych odpowiedzi. Jednak później, już po obradach, pojawia się protokół, który nie tyle relacjonuje dyskusję, co ją „naprawia”. W miejsce nierzetelności wchodzi nowa narracja, pojawiają się wstawki rodem wywodów prawnych, których w rzeczywistości nie było. Tak rodzą się dopiski ex post. Chyba już bardziej się nie da robić z ludzi "baranów".

Wklejki do protokołu - od władz spółdzielni

Tu nie ma żadnej „niewinnej redakcji”. To jest moment, w którym protokół przestaje być protokołem, a zaczyna być narzędziem wciskania nowej wersji wydarzeń. Zamiast opisu tego, co padło na sali, pojawiają się wklejone wywody, brzmiące jak fragment pisma albo mini-opinia prawna.

To są zdania zrobione po to, żeby po czasie można było powiedzieć: „przecież było wyjaśnione”. Charakterystyczne jest to, że te wstawki mają inną konstrukcję niż reszta tekstu: są kategoryczne, długie i „wywodowe”, pełne formuł typu „ustawa wskazuje, że…”, „wynika z tego, że…”, „w konsekwencji należy przyjąć…”. Brzmią jak styl prawnika (p. Molenda czy p. Suchoński ?), a nie jak spontaniczna relacja z dyskusji.

Co więcej, takie fragmenty odcinają się od reszty nawet na poziomie technicznym: inna interpunkcja, inne konstrukcje zdań, inny rytm tekstu. To są różnice tak oczywiste, że - mówiąc wprost - uczeń szkoły podstawowej potrafi wskazać, co jest zwykłym opisem przebiegu obrad, a co wygląda jak wklejona mini-opinia prawna.

I najgorsze: te mini-opinie są nie tylko rozwlekłe, ale też merytorycznie wątpliwe i nieprawdziwe, przez co protokół nie relacjonuje obrad, tylko przemyca po fakcie uzasadnienia, których na sali nie było. I nie ma tu znaczenia, komu finalnie przypisano je w protokole - sens jest ten sam: do dokumentu trafia gotowe uzasadnienie, którego uczestniczy nie pamiętają z sali, bo tego nie było.

Przykład (cytat z protokołu):

„Wyjaśnił, dlaczego koszt naliczono od lokalu; ustawa o spółdzielniach mieszkaniowych wskazuje, że naliczenia przypadające na m² powierzchni lokalu dotyczą kosztów z tytułu funkcjonowania Spółdzielni. W przypadku nabywania składnika majątku do środków trwałych, koszty są nałożone na członków Spółdzielni, a nie na metraż lokali.”

Tego wyjaśnienia nie było, a treść jest merytorycznie nieprawdziwa. To jest teza ubrana w pozór wykładni prawa, która ma zamknąć dyskusję („tak jest, bo ustawa”) i stworzyć po fakcie wrażenie, że sprawa była jasna. A jeśli na Walnym tego nie powiedziano - to mamy do czynienia nie z protokołowaniem, tylko z fałszowaniem.

Tu nie chodzi o drobną pomyłkę w skrócie czy kolejności zdarzeń. Chodzi o zmianę sensu: wprowadzenie do protokołu tezy, która ma zamknąć dyskusję („tak jest, bo ustawa”), podczas gdy na Walnym tego nie było.

Nowe narracje po dwóch miesiącach

Dodatkowy ciężar ma czas. Jeśli protokół pojawia się dopiero po wielu tygodniach, rośnie ryzyko, że nie jest już czystą relacją. Im dłuższy odstęp, tym łatwiej o „uzupełnienia” i „doprecyzowania”. W tej sprawie protokół został udostępniony na stronie SM „Dębina” w ostatnich dniach, po upływie ponad dwóch miesięcy od Walnego z 21.11.2025 r.

Protokół jako kompilacja: sekretariat + narracje prezesa

Uczestnicy Walnego intuicyjnie wyczuwają, że protokół jest pisany „dwoma rękami”: część jest schematyczna i urzędowa (sekretariatowa), a część nagle przechodzi w styl quasi-prawniczy, jak w uzasadnieniach do pism.

Taka mieszanka sama w sobie nie jest dowodem, ale bywa sygnałem, że dokument powstawał jako kompilacja: formalny zapis + dopisane uzasadnienia.

W takich przypadkach zdradzają to również drobiazgi, które widzi każdy: inne konstrukcje zdań, inna stylistyka, inna interpunkcja, inne słownictwo, a nawet niespójny zapis jednostek (np. „m2” w jednym miejscu i „m²” w innym). Tego typu różnice sugerują wklejanie fragmentów przygotowanych w innym stylu (często „prawniczym”) do zasadniczej, sekretariatowej relacji z obrad.

Jeżeli protokół zaczyna pełnić rolę narzędzia obrony władz spółdzielni, to przestaje być protokołem, a staje się komunikatem propagandowym. To nie jest „lepsze protokołowanie” - to jest przesuwanie granicy: od zapisu tego, co było, do opisu tego, co władze chciałyby, żeby było.

Brak danych technicznych: ile osób, ile mandatów

W protokole, który ma być dokumentem organizacyjnym i dowodowym, podstawą są informacje techniczne: ile osób było obecnych, ile wydano mandatów do głosowania. Brak takich danych osłabia wiarygodność całego dokumentu i utrudnia weryfikację prawidłowości głosowań. Dlaczego w protokole nie ma podstawowych danych?
Aktualizacja – sprostowanie: informacje o ilości wydanych mandatów są gdzieś w treści protokołu z Walnego z dnia 21.11.2025 r., jednak nie podano wprost danych dot. liczby uczestników. Dobrą praktyką jest, żeby dane frekwencyjne były dobrze widoczne: podane wprost, umieszczone w sekcji danych organizacyjnych w nagłówku, a nie gdzieś „zakamuflowane” w treści.
Nie zmienia to faktu, że… w wielu protokołach takich informacji w ogóle nie znajdziemy (np. w poprzednim protokole, z Walnego z dnia 25.06.2025 r.).
I, czy dane techniczne są, czy ich nie ma w protokole - nie zmienia również faktu, że protokół jest kłamliwy w znacznie poważniejszych obszarach i obnaża patologiczne praktyki.

Wezwanie i odpowiedzialność podpisujących

5 lutego 2026 r. zostało złożone formalne wezwanie do władz spółdzielni (w załączniku) dotyczące m.in. weryfikacji zgodności protokołu z przebiegiem obrad oraz udostępnienia do odsłuchu nagrania jako materiału źródłowego. Bo w sytuacji sporu o treść protokołu liczą się dowody, a nie wrażenia.

Warto też jasno powiedzieć o roli osób podpisujących protokół, do których również zostało skierowane wezwanie (p. Grzegorz Kozioł oraz p. Irmina Jabłońska-Witek). Podpis pod protokołem nie jest ozdobą. To legitymizacja treści dokumentu. Jeśli protokół zawiera wstawki, które nie padły na sali, to podpisujący stają się częścią mechanizmu, który utrwala fałszywy obraz obrad i zastępuje rzeczywistość.

Dlaczego to jest patologia

„Rewizjonizm protokolarny” jest groźny, bo podmienia prawdę na narrację. Kiedy uzasadnienia dopisuje się po Walnym, członkowie tracą szansę, by dowiedzieć się choćby częściowo (zwłaszcza ci, którzy nie uczestniczyli), jak naprawdę przebiegały obrady.

Protokół jest fundamentem kontroli. Gdy staje się on narzędziem, a nie zapisem, spółdzielnia przestaje działać transparentnie. I wtedy problemem nie jest jeden fragment czy jedna kwota, tylko kultura zarządzania: przekonanie, że po wszystkim można dopisać „jak było”, byle pasowało.

Sami oceńcie.